Tour Pisa & Florence

Pisa:

Pisa is gelegen op 4 meter boven zeeniveau en heeft een oppervlakte van 187,1 vierkante kilometer. Deze magnifieke stad ligt ongeveer 10 kilometer van zee, aan de oever van de Arno. Pisa zelf is vandaag de dag een industrieel centrum terwijl in de omliggende provincie Larderello beroemd is vanwege de waterspuitende geisers en Volterra vanwege de prachtige bewerkingen van alabastrosteen. Daarnaast staat de omgeving bekend als archeologisch centrum en om de grote aantallen toeristische attracties. De stad kende haar grootste luister tussen de 11e en de 13e eeuw. Onophoudelijke interne strijd zorgde er uiteindelijk voor dat de stad zich in 1405 over moest geven aan Florence. Pas in de 16e eeuw heeft de stad weer een periode van echte welstand gekend dankzij de groothertogen van Toscane: het is in deze periode dat Galileo Galilei aan zijn beroemde wetenschappelijk onderzoek begint. Daarnaast is Pisa ook een belangrijk cultureel centrum, zowel in het heden als in het verleden, door de universiteit die opgericht is in 1343 en de beroemde ‘Scuola Normale Superiore’. Na de inlijving bij het Koninkrijk van Italië en de aanleg van de spoorwegen is de stad sterk gegroeid qua inwonersaantal, een tendens die nog versterkt is door de opkomst van nieuwe industrieën en door het benadrukken van het prestige van de universiteit.

Florence:

Florence heeft ongeveer 375.000 inwoners en haar gelukkige geografische ligging, in het centrum van een ruime vallei omgeven door bergen, maakt haar tot één van de mooiste Italiaanse steden. De rivier de Arno loopt dwars door de stad heen en deze aanwezigheid van de rivier heeft altijd sterk het leven van de Florentijnen bepaald. Een tragische gebeurtenis die met de Arno verbonden is en die heel Italië schokte en mobiliseerde, is de overstroming van de herfst van 1966 geweest. Op 4 november van dat jaar kolkte de rivier over en verwoestte daarbij een groot gedeelte van het bewoonde centrum, met 35 slachtoffers tot gevolg en een verwoest cultureel en bibliothecair erfgoed. De tragische gebeurtenis mobiliseerde een esemplarische en efficiënte solidariteit op nationaal en internationaal niveau die vandaag de dag nog verwondert. In het verleden heeft de stad een zeer belangrijke rol gespeeld in de ontwikkeling van de Italiaanse cultuur: in het bijzonder het Humanisme en de Renaissance zijn twee voorbeelden van hoe Florence heeft bijgedragen aan de artistieke, taalkundige, culturele en politieke ontwikkeling van een Italië dat op dat moment bezig was zich een identiteit te verwerven. Één van de bekendste uit Florence afkomstige figuren van het literair panorama van over de hele wereld is Dante Alighieri. In de late Middeleeuwen was de stad een vrije " Comune " ( zelfstandige gemeente ) en in de loop van de 13e eeuw waren de hele stad en het land eromheen verwikkeld in de verbeten strijd tussen guelfi ( pausgezinden ) en ghibellini (keizergezinden). Tijdens de Renaissance regeerde de Medici familie over Florence, een aristocratische Florentijnse familie die een aanzienlijke impuls gaf aan de identiteit van de stad en aan de ontwikkeling van de kunsten. Met kop en schouder steekt Lorenzo de’ Medici ( 1449-1492 ), ook wel " de Grote " ( " Il Magnifico " ) genoemd, boven de anderen uit. In een recenter tijdperk heeft Florence de rol van hoofdstad van Italië bekleed in 1865, voordat ze die titel definitief heeft moeten afstaan aan Rome. Vandaag de dag wordt de stad bezocht door toeristen die uit elk werelddeel toestromen, dankzij haar kunstschatten die ondergebracht zijn in waardevolle historische gebouwen zoals de Galleria degli Uffizi en Palazzo Pitti.

 

De excursie ziet er als volgt uit:

 

1) Piazza dei Miracoli:

Het domplein van Pisa staat universeel bekend onder de naam Piazza dei Miracoli, " Plein van de wonderen ". Je kunt er de monumenten bewonderen die samen het religieuze hart van het stadsleven vormen, door Gabriele D’Annunzio vanwege hun schoonheid en originaliteit als wonderen bestempeld: de kathedraal en het baptysterium, de ommuurde begraafplaats en de scheve toren. In 1987 is het plein opgenomen door UNESCO op de werelderfgoedlijst. Zoals het plein er nu uitziet, een voetgangersgebied bedekt met een groot grasveld, is voornamelijk een resultaat van de 19e eeuw, toen architect Alessandro Gherardesca zich heeft beziggehouden met de restauratie van de beroemde monumenten. De toren, de beroemdste scheve klokkentoren van de wereld, staat scheef door de zachte zandlemen ondergrond waar de fundamenten, die maar net drie meter diep zijn, op rusten. Dankzij de herstelwerkzaamheden die in de jaren ’90 van de vorige eeuw zijn uitgevoerd, is de overhangende hoek met ongeveer 40 centimeter teruggebracht en is het monument weer opgengesteld voor publiek, zij het met meer beperkingen dan in het verleden.

2) Piazza dei Cavalieri:

Dit plein, dat tijdens de Middeleeuwen het Plein van de zeven straten heette, komt misschien overeen met het antieke forum van de stad Pisa uit de Romeinse tijd. Dit was het politieke centrum van Pisa ten tijde van de Republiek en is door Cosimo de’ Medici omgevormd tot de zetel van de nieuwe militaire orde van de " Cavalieri di Santo Stefano " ( de ruiters van de heilige Stefanus ) om de duidelijke tekenen van de vroegere onafhankelijkheid van de stad weg te nemen. Zoals het er nu uitziet is dus de vrucht van een radicale herstructurering van de gebouwen die op het plein uitkijken, grotendeels uitgevoerd vanaf 1562 onder leiding van de uit Florence afkomstige architect Giorgio Vasari. Midden op het plein bevinden zich het standbeeld van Cosimo I in de gedaante van Grootmeester van de Ridderorde uitgevoerd door Pietro Francavilla in 1596, en een fontein van dezelfde hand. Achter het standbeeld van Cosimo I en achter het Palazzo dell’Orologio bevindt zich het Palazzo della Carovana dei Cavalieri. Laatstgenoemde was het ouderenhuis van het volk van Pisa ten tijde van de Republiek en is door Giorgio Vasari omgebouwd tot hoe het er nu uitziet, met de voorgevel compleet bedekt met graffiti die uit dezelfde tijd stammen en lijken, wat betreft techniek en onderwerpskeuze, op de graffiti die enkele gebouwen van de omliggende straten Via dei Mille en Ulisse Dini sieren. In het gebouw huist nu de Scuola Normale Superiore, een prestigieus universitair instituut opgericht door Napoleon naar het model van de Ecole Normale Supérieure in Parijs. Aan deze universiteit studeerden de dichter Giosuè Carducci en de natuurkundige Enrico Fermi. Aan de linkerkant bevindt zich het Palazzo dell’Orologio, gebouwd als ziekenhuis voor de Ridderorde van de heilige Stefanus, en door middel van een loopbrug verbonden met twee vervallen torens van de adellijke familie Della Gherardesca. Dante Alighieri heeft in het 33e canto van het Inferno beschreven hoe in één van deze twee torens in 1288 de graaf Ugolino en de andere mannelijke leden van dezelfde familie uitgehongerd zijn na beschuldiging van verraad.

 

3) Chiesa Santa Maria della Spina:

De kleine Santa Maria della Spina kerk is een buitengewoon voorbeeld van de Pisaanse gothiek. Het gebouw is in 1230 gebouwd direct aan de oever van de Arno ter hoogte van de Ponte Novo, een belangrijk kruispunt dat de Via Santa Maria en de Via Sant’Antonio met elkaar verbond. De Ponte Novo is in de loop van de 15e eeuw verwoest en nooit meer opgebouwd. De nabijheid van de brug maakte dat de kerk de naam Santa Maria de Pontenovo kreeg, die later werd veranderd in Santa Maria della Spina toen (vanaf 1333) de kerk bewaker is geworden van een relikwie van de Passie van Christus: één van de doornen uit de doornenkroon van de Here Jezus. Deze relikwie is nu zichtbaar in de Santa Chiara kerk in Pisa. In 1322 is het gebouw, dat oorspronkelijk een klein oratorium was dat bestond uit een enkele loggia, verder uitgebreid. In opdracht van de gemeente Pisa is toen de kerk gebouwd die we vandaag de dag nog kunnen bewonderen. De uitbouwwerkzaamheden zoals die bedacht zijn door de uit Pisa afkomstige architect en beeldhouwer Lupo di Francesco werden ongeveer 50 jaar later voltooid. De kerk heeft altijd geleden onder een voortdurende dreiging van instortingsgevaar: de nabijheid van de rivier die een ernstig risico en gevaar heeft betekend voor de stabiliteit van het gebouw. Talrijke documenten tonen aan dat vanaf de 15e eeuw het gebouw herhaaldelijke restauratiewerkzaamheden heeft ondergaan om de schade als gevolg van de verzakking van het terrein tegen te gaan en de architectonische bestaande structuren te verstevigen. De meest radicale ingreep was die van 1871 toen het gebouw helemaal afgebroken en weer opgebouwd is op een hogergelegen platform. Op die manier is de kerk een meter hoger komen te staan. Helaas zijn toen ook veel standbeelden weggehaald en vervangen door kopieën. Ook de sacristie is neergehaald, dit laat ons een gebouw achter dat veranderd en aangetast is in het harmonische evenwicht en in de vorm. De kerk heeft een vierkant grondplan. Aan de buitenkant is het gebouw geheel bedekt met marmer en zwartwit versierde vlakken. De meest in het oog springende details zijn elegante cuspidi, timpanen en tabernakels (die typerend zijn voor het gebouw), verfraaid met een rijke gebeeldhouwde decoratie bestaande uit tegelwerk, rozetten en talloze beelden. Helaas zijn deze decoraties vandaag de dag vervangen door kopieën: de originelen zijn in het Museo Nazionale di San Matteo; de originelen zijn uitgevoerd door de grootste beeldhouwers van Pisa uit de 14e eeuw. De decoratie van het gebouw is uitgevoerd door luisterrijke meesters uit de 14e eeuw als Lupo di Francesco, één van de originele volgelingen van Giovanni Pisano die tussen 1299 en 1336 actief was. Lupo di Francesco is de bouwmeester en kunstenaar geweest van de nieuw opgerichte Santa Maria della Spina, uitbreiding van het eerdere oratorium; hij leidde een grootse en zeer actieve werkplaats in Pisa waarin onder andere zijn drie zonen Cecco, Asinello en Ghiero een plek vonden. De tweede kunstenaar was Andrea Pisano, die Lupo di Francesco heeft opgevolgd, bijgestaan door zijn zonen Nino en Tommaso; het is nog niet zeker of Giovanni Pisano, die de vernieuwing van de Gotische beeldhouwstijl in Italië op zijn naam heeft staan, en zijn leerling Giovanni di Balducci, ook direct hebben meegewerkt aan de architectonische ingrepen aan het gebouw, ook al bevinden zich tussen alle decoraties twee belangrijke sculpturen van hun hand.

4) Piazza Michelangelo:

Een zeer geslaagd project van Simone del Pollaiolo, ook " Il Cronaca " genoemd, door de simpelheid van de lijnen, de elegantie van de architectonische elementen en de gelukkige ligging; Michelangelo vond dit heilige gebouw bijzonder mooi en betitelde het " het mooie villa’tje ". Het Michelangelo plein is een idee van architect Giuseppe Poggi uit de jaren 1865-1870, bedoeld als centraal punt van de wegen van Oltrarno die, met oog voor de omgeving, tussen Porta Romana en Porta S. Niccolò lopen. In het midden van het plein is het herdenkingsmonument voor Michelangelo versierd met bronzen reproducties van enkele van zijn Florentijnse kunstwerken: de beroemde David en, daaronder, de  beelden van de Medici-graven in de nieuwe sacristie van de S. Lorenzo. Daaromheen ontvouwt zich een wijds en fenomenaal, bijna ongeëvenaard uitzicht over de stad en de heuvels. Vanaf het plein daalt men langs monumentale trappen af naar de Middeleeuwse Porta San Niccolò die gekarakteriseerd wordt door de hoge en indrukwekkende toren.

 

5) Santa Croce kerk:

De Santa Croce is één van de oudste Franciscaanse basilieken en, vanwege haar afmetingen, één van de indrukwekkendste. Naast de kerk staat het kloostercomplex met twee kloosters, een speciaal klooster voor novicen, de bijeenkomsthal, beter bekend als de Pazzi-kapel, en de eetzaal, waarin tegenwoordig het museum huist dat befaamde werken afkomstig uit de kerk en de kloosters tentoonstelt. Na de totstandkoming in 1294 naar een idee van de grote architect Arnolfo di Cambio heeft de basiliek zeven eeuwen geschiedenis meegemaakt tijdens welke het kunsterfgoed zich heeft opgestapeld door de giften van de hogere klassen, dusdanig dat het één van de meest bezocht en meest geliefde plekken van Florence is geworden. Alles wat te zien is, is van een uitzonderlijke kwaliteit: de fresco’s, waaraan Giotto, Maso di Banco, Taddeo Gaddi, Giovanni da Milano en Agnolo Gaddi hebben gewerkt; de monumentale kruizen en de zogeheten ‘polittici’, de geweldige 14e eeuwse glas in loodramen; de architechtonische structuren uit de Renaissance van de hand van Michelozzo en Brunelleschi; de in de 15e eeuw toegevoegde beeldhouwwerken, uitgevoerd door de grootste Florentijnse kunstenaars van dat moment zoals Donatello, Antonio en Bernardo Rossellino, Desiderio da Settignano en Benedetto da Maiano. Later, in de tweede helft van de 16e eeuw, is de Santa Croce onderhevig geweest aan een architectonisch en iconografisch hervormingsplan geïnspireerd op de principes van de Controreformatie, waarbij grote altaren zijn opgericht met schilderijen van de grootste kunstenaars uit Toscane van die tijd. Maar het was met de verwezenlijking van de tombe van Michelangelo dat de basiliek haar roeping bevestigde om ‘de urnen van de groten’ te ontvangen en het Pantheon van de Italiaanse glorie te worden. Ook het plein van de Santa Croce, een embleem in de geschiedenis en in het stadsbeeld van Florence, is onderdeel van het stadsleven: het is ook nu nog de plek waar openbare demonstraties worden gehouden en historische opvoeringen zoals 16e eeuws voetbal in kledij van die tijd. In de loop van de 19e eeuw vonden naast de graven die bezongen zijn door de dichter Ugo Foscolo, ook graven van privépersonen een plaats in de basiliek en voornamelijk in het klooster, geïnspireerd door een romantisch melancholisch gevoel van verloren liefdes. In de 19e eeuw werd de voorgevel gebouwd, de klokkentoren verheft en op het plein het monument voor Dante Alighieri opgericht.

Info: Klik hier!

6) Piazza della Repubblica:

Dit plein heeft een elliptische vorm en is tot stand gekokmen door het Piazza del Mercato Vecchio uit te breiden, een Middeleeuws plein dat over de ruïnes van het forum van een antiek Romeinse stad was gelegd: erfgoed van een zekere schoonheid dat nog altijd nostalgie oproept. Van de talloze ingrepen die in de loop der eeuwen zijn uitgevoerd om het zogeheten oude centrum te saneren, zijn de ingrepen die hebben plaatsgevonden tussen 1885 en 1895 één van de grootste fouten geweest omdat de oude markt ( mercato vecchio ) daarbij is verwoest. Op het Piazza della Repubblica vinden we het monument voor Victor Emanuel II gemaakt door Emilio Zocchi. Het enige dat ons herinnert aan hoe het plein er vóór de 19e eeuw uitzag, is de " Colonna della Dovizia " of " dell’Abbondanza ", in 1431 opgericht door Donatello. De zuil staat op het kruispunt tussen de twee hoofdstraten die van noord naar zuid en van oost naar west liepen door de Romeinse stad en wordt sinds jaar en dag als navel, dus middelpunt, van de stad beschouwd. Aan de noordkant van het grote vierkant is een gebouw in Neorenaissance-stijl te zien ontworpen door Giuseppe Boccini en sinds 1893 zetel van Fondiaria verzekeringen. Aan de tegenoverliggende zijde vinden we het gebouw dat ontworpen is door Torquato del Lungo; in het verleden stond hier het al genoemde monument voor Victor Emanuel II (dat vervolgens in 1932 verplaatst is naar het plein voor de ingang naar de hoeves ), verwezenlijkt na de afbraak van de toren Dei Caponsacchi en het Palazzo degli Amieri. Aan de oostkant vinden we het Hotel Savoy, ontworpen door Micheli Vincenzo en voorbestemd tot het zijn van een groots hotel, en het Palazzo del Triatlon, ontworpen door Luigi Buonamici. De laatste keer dat Piazza della Repubblica gedaante heeft veranderd is in de jaren ’50 geweest met de plaatsing van de Colonna dell’Abbondanza met erbovenop een kopie van de allegorische sculptuur ( " Overvloed " ) uitgevoerd door Foggini in 1721, om een werk van Donatello te vervangen dat inmiddels zo was vervallen dat het haast niet meer te repareren viel.

 

7) Het baptysterium en de kathedraal van Santa Maria del Fiore:

De kerk van Santa Maria del Fiore in Florence (beter bekend als de Dom), is het resultaat van een architectonisch project dat Arnolfo di Cambio heeft uitgedacht en is begonnen in 1296. De koepel van de Dom is het werk van Brunelleschi, terwijl de voorgevel afgemaakt is in de late 17e eeuw. De koepel van de Dom in Florence (achthoekig, 46 meter diameter aan de basis, 114,5 meter hoog) is gebouwd zonder gebruik te maken van hulpconstructies om de bogen te ondersteunen maar in plaats daarvan met een techniek die Brunelleschi tot in elk miniem detail had bestudeerd en die sceptische reacties van de inwoners opriep. Het doel van het project was om de enorme structuur te verlichten en verfijnde mathematische technieken en nieuwe, innovatieve machines voor de constructie te gebruiken. Brunelleschi won de wedstrijd die in het jaar 1418 was uitgeschreven maar aan zijn zijde kwam nog een kunstenaar te staan: Ghiberti. Dit vond Brunelleschi maar niks en hij dreigde ermee om zijn hele project te verscheuren. Toen bedacht hij zich echter en in plaats daarvan daagde hij Ghiberti uit zijn papieren te bestuderen. Al snel moest Ghiberti toegeven dat hij niet in staat was om de plannen van Brunelleschi te begrijpen. Zo kwam alles weer terug in handen van de rechtmatige eigenaar en begon hij met de bouw: het was het jaar 1420.

Info: Klik hier!

8) Piazza della Signoria ed il Ponte Vecchio:

In het historisch centrum ligt het Piazza della Signoria dat altijd het politieke hart van de stad en van het burgerleven van Florence is geweest. Je kunt Piazza della Signoria in 10 minuten te voet bereiken van het treinstation Santa Maria Novella en het is verbonden met de Uffizi, het Palazzo Vecchio en de Ponte Vecchio. Na verschillende transformaties en na de bouw van de Uffizi ( 1560-1580 ) heeft het Piazza della Signoria het huidige aspect aangenomen: een plein met een grote visuele impact door de verschillende standbeelden en de omliggende gebouwen. Midden op het plein staat het riddermonument van Cosimo I (bronzen werk van Giambologna uit 1598) en de fontein van het plein, de Fontana del Nettuno van Bartolomeo Ammannati en Giambologna uit 1575, neergezet naast het Palazzo Vecchio ter gelegenheid van de bouw van een nieuw aquaduct. Aan de linkerkant van de trap van het Palazzo Vecchio vinden we het standbeeld dat de Marzocco weergeeft, een roemruchte leeuw die met een voorpoot op het wapenschild van de stad rust ( een kopie, het origineel van Donatello wordt bewaard in het Museo del Bargello ); in het tijdperk waarin Florence een republiek was werden zelfs echte leeuwen in gevangenschap gehouden achter het gebouw. Aan de rechterkant vinden we bronzen kopieën van Judith en Holofernes, de David van Michelangelo (het gebeeldhouwde origineel van Michelangelo uit 1504 wordt bewaard in de Galleria dell’Accademia) en de marmeren beeldengroep van Hercules en Cacus van Baccio Bandinelli. Veel standbeelden worden tentoongesteld in de Loggia della Signoria ( ook wel de Loggia dei Lanzi genoemd ), gebouwd in 1382, aan de linkerkant van het plein, naast het Palazzo Vecchio. Onder de belangrijkste daar aanwezige standbeelden valt te denken aan de theologische en kardinale deugden, de Kracht van Johannes, de Gematigdheid, de Rechtvaardigheid, de Voorzichtigheid, de Trouw en de Menslievendheid. Maar zonder twijfel het belangrijkste en meest bekende standbeeld is de Perseus van Benvenuto Cellini die de mythische Griekse held uitbeeldt die het hoofd van de net vermoorde Medusa omhoog houdt. Aan de andere kant van het plein, aan de rechterkant van Palazzo Vecchio, vinden we een overkapping die de Sabijnse maagdenroof bewaakt; een marmeren beeldengroep uitgevoerd door Giambologna in 1583. Ponte Vecchio: één van de symbolen van Florence is zonder meer de Ponte Vecchio, de oudste brug van de stad. De huidige vorm stamt uit de 14e eeuw, maar de eerste brug ( de Romeinse ) is gebouwd in de 1e eeuw v.Chr. op het punt waar de Arno het smalst was: het lijkt zeker dat de Romeinse kolonie Florentia zich rondom de Ponte Vecchio heeft ontwikkeld. Door de eeuwen heen was de Ponte Vecchio eerst de plaats voor leerlooiers, vervolgens voor slagers en voor groenteboeren. Rond 1495 bezetten goudsmeden en juweliers alle winkeltjes en zo is het nog steeds. Midden op de brug is het panoramisch uitzicht fantastisch, vanaf beide kanten van de bogen. Boven de brug loopt de Corridoio Vasariano die Palazzo Pitti met de Galleria degli Uffizi verbindt. Het is wellicht puur toeval, maar de Ponte Vecchio is de enige brug van Florence die door de Duitsers bespaard is tijdens hun opmars van 1944.

9) Museo degli Uffizi:

De Galleria degli Uffizi in Florence is één van de beroemdste musea ter wereld. Dankzij de uitzonderlijke collectie aan schilderijen en antieke standbeelden is het de toeristische hoofdattractie van Florence. De Uffizi herbergen een groot artistiek erfgoed, dat duizenden schilderijen behelst vanaf de Middeleeuwen tot aan de moderne tijd, een groot aantal antieke standbeelden en miniaturen. De verzameling schilderijen uit de 14e eeuw en uit de Renaissance bevat enkele absolute topwerken uit de kunst van alle tijden. Tussen de kunstenaars die met hun werken hebben bijgedragen aan de verrijking van de Galleria degli Uffizi moeten we denken aan Giotto, Simone Martini, Beato Angelico, Piero della Francesca, Botticelli, Filippo Lippi, Mantegna, Correggio, Rafaello, Michelangelo, Leonardo, Caravaggio. Binnenin het museum bevinden zich ook werken van Duitse, Nederlandse en Vlaamse kunstenaars, waaronder van Dörer, Rembrandt en Rubens. De Galleria degli Uffizi ligt op de bovenste verdieping van een enorm gebouw dat rond de helft van de 16e eeuw door Giorgio Vasari is ontworpen. Dit gebouw was in principe bedoeld om de administratieve en juridische kantoren (Uffizi) van de Florentijnse staat in onder te brengen. Groothertog Francesco I liet het bouwen en de Medici familie verrijkte het. In latere tijd is de Galleria degli Uffizi opnieuw ingericht en uitgebreid onder de dynastie van de Lorena familie, de familie die de Medici heeft opgevolgd, en door de Italiaanse staat. Ook aan Vasari hebben we de constructie van een " luchtgalerij " te danken die over de Ponte Vecchio en over de kerk van de Santa Felicità loopt en zo de Galleria degli Uffizi met de nieuwe woning van de Medici familie, het Palazzo Pitti, verbindt, en eindigt in de tuin van Boboli. De Corridoio Vasariano is een zwevende gang uitgevoerd in 1565 door Vasari en verbindt het gebouw van de Uffizi met het Palazzo Vecchio en met het Palazzo Pitti. In de gang van Vasari zijn belangrijke schilderijenverzamelingen uit de 17e eeuw tentoongesteld. Bovendien zijn daar ook andere belangrijke collecties te zien: de Collezione Contini Bonacossi en het Gabinetto Disegni e Stampe ( tekeningen en drukken ) van de Uffizi.

Info: Klik hier!

* Deze excursie duurt ongeveer 8 uur, en is dus ideaal voor cruisepassagiers die in de cruisehaven van Livorno aankomen (met pick up en drop off in de haven van Livorno direct bij de uitgang van het schip), of vanaf een andere af te spreken plaats, met vertrek rond 8:30-9:00 en terugkomst rond 17:00-17:30.

De excursie ziet er als volgt uit:

1) De klanten worden direct bij de uitgang van het cruiseschip opgehaald (zonder dus gebruik te moeten maken van een door de haven aangeboden shuttleservice), of op een andere afgesproken plaats.

Pisa:

2) Piazza dei Miracoli

3) Piazza dei Cavalieri

4) Santa Maria della Spina kerk

Florence:

5) Piazza Michelangelo

6) Santa Croce kerk

7) Piazza della Repubblica

8) Het baptysterium en de kathedraal van Santa Maria del Fiore

9) Piazza della Signoria en de Ponte Vecchio
 

 

 

Vanuit de haven van Livorno:


1-4 personen = 400
5-8 personen = 480


 

Vanuit de haven van La Spezia:

1-4 personen = 500
5-8 personen = 600
9-16 personen = 900